‘Nederlands als sleutel tot kennis’ (uit het persbericht van Ben Weyts @BenWeyts) #PISA #onderwijs

De minister focust in de eerste plaats op het Nederlands. “Taal is de sleutel tot alle andere kennis. Ten tweede moeten we de lat hoger leggen, met aangescherpte eindtermen die focussen op Nederlands en Wiskunde. Ten derde moet ons onderwijs meer in de spiegel kijken, met in heel Vlaanderen dezelfde proeven die meten of we erin slagen om leerwinst te boeken. Het zal zeker 10 jaar duren voor we effecten van die aanpak zien. Op korte termijn zullen er niet meteen meetbare resultaten zijn, maar we moeten de tanker wel keren.”

Zie persbericht, 3 december 2019. In reactie op de nieuwste PISA-resultaten 2018.

Kleine anekdote, een halve eeuw terug in de tijd: Nederlands (of taal in het algemeen) is het Vak der Vakken. Een halve eeuw terug! Met deze slogan-met-een-knipoog probeerde ik mijn leerlingen wel eens te ‘motiveren’ om hun beste beentje voor te zetten.

En eindtermen! Daar moet het heil alweer van komen. En centralisering van toetsen. Meer regels. Meer controle. Imho betekent elke versterking van de greep op de leraar een grotere daling van het vertrouwen in zijn professionaliteit, wat ook een daling van de aantrekkelijkheid van het beroep impliceert. Hoe professioneel moet je zijn om je in deze boeiende tijd in een strak aangetrokken keurslijf van ‘de wisselende autoriteiten’ te willen wringen? Wie het lijfje past, trekke het aan … Maar voor wie ruimte en adem belangrijk, zoniet levensnoodzakelijk zijn, en ook plezier (arbeidsvreugde) in het werk met jongeren, hoe houdt die het vol? Het zijn sterke benen die ‘het systeem’ moeten (willen) dragen. Strak in de pas. Zelf denken komt er niet aan te pas, het komt erop aan van het hoofd boven water te kunnen/willen (!) houden.

Onlangs in een tweet gebruikte ik het beeld van de leraar als marionet van de edu-uitgever. Bij de haren getrokken ja, echt. De leraar is telkens opnieuw slachtoffer van een controlesysteem dat de banden strakker aantrekt als het (inter)nationale alarm afgaat. Weerloos dus. Wat moet-ie anders dan zijn toevlucht nemen tot het gesneden brood van leerboeken annex lerarenhandleidingen, jaarplannen, evaluatieformulieren, materialen allerhande enz. Het betekent verantwoordelijkheid uit handen kunnen geven, het betekent zekerheid, veiligheid. In orde zijn met de regels. De juiste formulieren correct invullen. Vakkennis, expertise in vakinhoud is haast overbodig geworden.

Overleven doen we door en met en naast de jongeren op school, in de klas, die spring- levend en hoopvol bij de tijd zijn. Een groot geluk. Zoveel fris Human Capital. Onschatbare rijkdom. En wat mij betreft ook door liefde voor het vak dat je onderwijst. Geen systeem is sluitend. Maar bij elk alarm van hogerhand nieuwe regels uitdokteren en uitvaardigen remt de leraar zwaar af en zet onderwijs klem.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.