eyetracking van lezen | waarom we opgaan in literatuur (research) #leesgedrag #narrative #reading #taalwetenschap

Interessant taalwetenschappelijk nieuws via het daggedicht (11 december 2018) van het onovertroffen Laurens Jz. Coster-project van Raymond Noë:

Uit: Marloes Mak en Roel M. Willems, Mental simulation during literary reading: Individual differences revealed with eye-tracking, in: Language, Cognition and Neuroscience, regular article, online 1 december 2018.

Enkele onderzoeksresultaten – geknipt uit de bekendmaking van de publicatie door Radboud Universiteit Nijmegen:

‘Bij het lezen van een verhaal stellen we ons soms levendig voor hoe een bepaalde gebeurtenis eruitziet, we noemen dat mentale simulatie. Dit zorgt ervoor dat we makkelijker in een verhaal worden gezogen’, aldus Marloes Mak. Om te onderzoeken hoe mentale simulatie van invloed is op leesgedrag, deden Mak en Willems een oogbewegingsexperiment met ruim honderd proefpersonen, waarin ze onder meer onderzochten hoe lang mensen naar bepaalde passages of woorden kijken in literaire verhalen.

En

‘We maakten in ons onderzoek onderscheid tussen drie soorten mentale simulatie: voorstellingen op het gebied van perceptie, beweging, of mentale processen van de personages,’ legt Mak uit. ‘Dat die verschillende soorten simulatie een andere reactie oproepen komt wellicht doordat het eenvoudiger is om je een voorstelling te maken bij (spannende) acties in een verhaal dan bij de emoties van een personage of de structuur van een bepaald voorwerp.’ Mogelijk zijn er in het eerste geval andere cognitieve processen betrokken, waardoor mensen daarbij ander leesgedrag vertonen.

Tenslotte

Niet alleen de verschillende elementen in een verhaal – zoals actie versus gevoelsbeschrijving – zorgen voor variatie, ook tussen mensen onderling zijn er sterke verschillen in de reactie op beschrijvingen. Mensen die meer opgingen in, of werden geraakt door het verhaal dat ze lazen, besteedden bijvoorbeeld meer aandacht aan het vormen van mentale beelden bij de beschrijvingen in het verhaal.
Ook persoonlijkheidskenmerken zijn van invloed op hoe de lezers reageerden op beschrijvingen in de verhalen, concludeerden de onderzoekers. Mak: ‘Meer empathisch ingestelde deelnemers reageerden sterker op beschrijvingen van emoties en gedachten van de personages. De aanzienlijke verschillen op het gebied van mentale simulatie ondersteunen ons vermoeden dat het maken van mentale voorstellingen een belangrijke rol speelt in de waardering voor verhalen en bij het kunnen opgaan in een boek.’

(Highlight door mij.)

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.