put on your red shoes | let’s dance to the songs of David Bowie (1947 – 2016)

Bowie is dead. Vandaag is wereldwijd Bowie-day. Ook heroes sterven.

Ivo van Hove die een tijdje geleden nog naast hem op het podium had gestaan in New York (première van Lazarus), en wist dat hij erg ziek was, getuigt dat Bowie niet dood wilde en dat hij het niet over de dood wilde hebben. Dat Bowie een family man was, die graag thuis was, daar gewoon wat voor de televisie hangen … Bowie voelde zich als een bluebird in nature, wilde blijven leven maar wilde ook iets betekenisvols nalaten – hij had alles gegeven wat hij kon.

Beetje (veel) soundtrack of my life toch. Ontegensprekelijk onsterfelijk. Pas nog had ik de documentaire Bowie 5 Years beleefd op VRT. Een machtige film over de dynamische ontwikkeling van de kunstenaar. Telkens opnieuw zichzelf, muziek en optreden ‘uitvinden’ onder de wisselende invloed van grote influencers. Wat een openheid voor verandering. Wat een kind van wisselende tijden en plaatsen. Wat een stijlen kon hij zich eigen maken. Wat een power aan creativiteit en theatraliteit. Mijn kinderen en kleinkinderen zouden die film moeten zien, heb ik gedacht.

Het was op de dag dat de nieuwe Vlaamse serie Den elfde van den elfde van start ging. Dagen- ja wekenlang had media me ermee om de oren geslagen. Maar ik had het gevoel dat ik het gehad had, met Vlaamsedialectenkermis. Die avond heb ik naar de Special Olympics gekeken met de krachtig ontroerende getuigenis van Hans Bruyninckx. En daarna naar Bowie. Zelden heb ik zo’n mooie ‘afgewogen’, gedoseerde documentary gezien. In de aanloop van de release van Black Star vorige vrijdag had ik een popjournalist op de radio nog een Bowiebiografie barstensvol bewondering horen presenteren, en mijmeren over zijn zeldzame ontmoetingen met de aimabele ster. Of zijn superidool nog zou gaan toeren? Neen, dacht hij, achter zijn openbaar leven had hij wel definitief een punt gezet. Definitief. Ja dus, de harde waarheid op deze grijze maandag. In Vlaanderen, en de wereld.

Een update

In de overvloedig talrijke i.m.’s en analyses die ik over Bowie en zijn plotse, beter: onverwachte, overlijden hoorde en zag, waren me zijn aanwijzingen opgevallen naar zijn nakende dood. Ik las er een mooi samenvattend artikel over op nrc.nl – met de concrete voorbeelden: Look up here, I’m in heaven.

_Spellingcorrectie: Blackstar.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s