heelalberichten

Wow! Wonderful!

Deze uitbundige tweet van astronaut Samantha Cristoforetti leidde me naar haar logboek op Google+  #futura42 waar ik haar beschrijving lees van het moment waarop ze vanuit een zijraam van ruimtecapsule Soyuz op zo’n 30 à 40 meter het ISS plots in zicht krijgt:

I had released my shoulder straps quite a bit at that point, so I was floating over my seat. As I turned to look outside, at first I looked back and saw one of our Soyuz solar panels, which I had seen before of course. Then my eyes caught something in the peripheral view. And as I slowly turned my gaze and when I realized what I was seeing, I was overcome by pure amazement and joy:  the Space Station was there, but not just any view. The huge solar panels were flooded in a blaze of orange light, vivid, warm almost alien. I couldn’t help exclaiming something aloud, which you can probably hear in the recordings of our docking, since at that point we were “hot mic”  with Mission Control. Anton reminded me of that and so I tried to contain my amazement and return to the docking monitoring. When I peaked again later, the orange glow was gone. 

Uit het logboek L+1 van Samantha Cristoforetti op Google+. (De L staat voor launchday, denk ik.)

Meermaals heb ik vanuit het badkamerraampje naar de vroege hemel staan turen. Naar het ISS via @frankdeboosere, vallende sterren, verduisterde maan, … Maar ik vind mn zwart-met-lichtstipfoto’s niet direct terug. Ooit kom ik er wel weer eens op uit. Ach, wat betekent dit ‘ooit’ in het licht van onmetelijkheid & eeuwigheid? Sterren & planeten: hoe dikwijls heeft mn vadertje me hun stand niet aangewezen, Venus de morgenster, de Grote en de Kleine Beer. Heb ze doorgetoond aan mijn kinderen. Herinner me de astronomische periode, na de paleontologische, van mijn opgroeiende zoon.

In helderstrakke winter of open zomer sta ik graag omringd door kleinkinderen de hemel te bewowderen: al sterre dat men ziet /
in dat hoog en blauw verschiet daar

blijde sterren, anders niet,

in dat hoog en blauw verschiet.

Onlangs nog, langs het avondlijke voetbalveld net voor de lichten aangingen, maakte mijn derde kleinzoontje (5) me attent op de maan: kijk, oma, hoe mooi de maan met een lichtveldje errond. “Lichtveldje”, letterlijk. Wow! Wonderful, zijn verwondering & bewondering, de preciesheid van zijn woord, de maan, het heelal!

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s