de lezer reikhalzend, de schrijver berustend – Jeroen Brouwers over Het hout, zijn ‘katholieke’ roman

Upcoming 10-10-2014. Hoor, de muziek, kijk, de cover. En je kunt de setting en het thema van de nieuwe roman van Jeroen Brouwers voorspellen.

Na Bittere bloemen dacht hij dat hij niet meer aan een roman zou beginnen, maar Het hout diende zich aan na alle krantenberichten over misbruik in internaten. Hoewel hij daar zelf vanaf zijn tiende tot zijn zeventiende zat en daar zelf geen last van heeft gehad, kende hij wel de geruchten en verhalen. Hoofdpersoon in Het hout is een vrome kloosterling die zwijgt over alle misstanden die zich om hem heen voltrekken, zoals het sadistische slaan met het koord van de pij of met het hardhout.

#tzum. Gegarandeerd een bestseller. Maar dat is onnieuws. Ondertussen doet de mediatisering van lang op voorhand haar werk. Hoewel ‘mediatisering’, da’s allang geen vak meer apart toch. En schrijvers zonder nieuwe boeken of dichters zonder nieuwe bundels* die bestaan voor de wereld niet (meer). Verdronken in de overvloed. Of toch niet. Zijn ze dankzij digitalisering en social media niet altijd alomtegenwoordig, mogelijk in sluimermodus. Het is dus nooit te laat om ze te (her)ontdekken. De lezer ziet maar. En de boekpromotoren en cultuureducatoren overal te lande en ter wereld ook: zichtbaarheid (be)loont. Maar de lezer gaat en leest waar en wat hij wil. That counts. Vrijgevochtener dan ooit.

Meer interessants over Brouwers en zijn 50 jaar schrijverschap op de blog van Rein Swart – ook dit:

Brouwers bekent dat hij altijd wat nerveus is voor interviews, alsof hij een examen moet afleggen. Hij heeft het idee dat hij, anders dan op papier, niets te vertellen heeft. Hij vindt zichzelf niet handig en dat neemt de luisteraar voor hem in. Hij geeft het zinloze leven zin door de literatuur, net als anderen kinderen op de wereld zetten. Dat hij alle kaarten op het schrijven zette, gaf ook verdriet in zijn gezin. Dat hij contacten verwaarloost, hoort bij zijn karakter.. Hij ziet neer op de huidige culturele klimaat wanneer alles luchtig en oppervlakkig moet. Hij is verontwaardigd dat men zijn boeken niet meer leest, maar houdt zich daar niet mee bezig. Men ziet maar, zegt hij berustend, deze misantroop met zoveel schrijftalent.

* Voetnoot. Also upcoming!  20-11-2014!  20e dichtbundel van … (publiek geheim).  Nog nieuwe literatuur om reikhalzend naar uit te kijken.

Update december 2014. Parel van een recensie op Bunt Blogt!

Eigenlijk kan ik Brouwers niet recenseren: het is als met het gebak van bakker Hendriksen uit Zetten: al voor ik de eerste hap heb genomen, weet ik dat ik het lekker vind. Daarom juist eet ik het, en ik word eigenlijk nooit teleurgesteld.

En Teunis Bunt besluit:

Brouwers heeft met Het hout weer een parel toegevoegd aan de kroon die hij al jaren draagt. Een goed gecomponeerd boek dat langzaam toewerkt naar een ontknoping, stilistisch heerlijk zoals altijd bij Brouwers en over een onderwerp dat lastig is. Hoe beschrijf je het gruwelijke zonder dat je pen uitschiet? Hoe voorkom je het schema schurk-slachtoffer-held? Brouwers beschrijft de gruwelijkheid, betrokken, ingetogen en niet verdoezelend. Daar krijg je het als lezer van tijd tot tijd wel benauwd van, maar dat is ook de bedoeling.

De integrale bespreking lezen: Bunt Blogt. Snel klikken.

Update september 2015: Het hout***** door Blauwkruikje.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s