Streuvels in wit of zwart

(weer) letterengeknetter om Stijn Streuvels – de nakende heropening van Het Lijsternest met … Hedwig Speliers

Lijsternest logo

Het knettert, hoor wat knettert het in het West-Vlaamse (letteren)land. Zoals hier:

en daar, in een open brief aan de gouverneur, en op de blog van Henri-Floris Jespers (lees alhier ook het standpunt van de KANTL) – alwaar Ludo Simons de polemiek blijft aanvuren (zijn Streuvelsfeestje verscheen op 2 april 2014 ook in De Standaard): alles tegen gastspreker Hedwig Speliers, geprogrammeerd op de openingsceremonie van het nieuwe Lijsternest.

Jaja, de wereld zal het geweten hebben – of toch niet iedereen? – tot nu slechts 1 RT voor de tweet boven – het PMSS Het Lijsternest in Ingooigem is gerenoveerd tot Streuvelshuis (open voor het publiek van april tot september) en schrijversresidentie (van oktober tot maart), en gaat voor het publiek open op Erfgoeddag 27 april 2014.

lijsternest foto14

Het is naar aanleiding van de officiële heropening door het provinciebestuur van West-Vlaanderen dat de onbetrouwbare Streuvelskenner Hedwig Speliers terug in het vizier is gekomen van zijn ‘contra’s’. Vlaanderen wil bij monde van een aantal van zijn zonen dat Streuvels een waardig eerbetoon krijgt. Met de controversiële Hedwig Speliers op de openingsceremonie van 24 april is dat onmogelijk.

Op zoek naar het standpunt van Streuvelskenner Toon Breës, mijn gewaardeerde leraar Duits in het middelbaar, vond ik meteen een handzame oriënterende samenvatting van het dispuut rond Speliers: in een pdf van Ine Van linthoutIk voel mij zoo behagelijk ‘zu Hause'”, Stijn Streuvels, het Derde Rijk en het historische belang van brieven, in: Verslagen & Mededelingen van de KANTL, 2012:

Streuvels brees14

Van linthout citeert uit Katrien Smits en Toon Breës: Stijn Streuvels tussen hamer en aambeeld, De traumatische jaren 1940-1941. In: Wetenschappelijke tijdingen, 52/4, 1993, p. 214-237.

Het is anders weer een hele tijd stil geweest rond Streuvels by Speliers. Maar de kritische pennen werden nog eens aangescherpt en de meningen lijken verdeelder dan ooit. Het wapengekletter heen en weer van rechts naar links en van links naar rechts brengt de literaire brouwerij van Vlaanderen weer tot leven. Alles voor de literatuur. Haar helden, kenners, criticasters, critici, essayisten, historici en polemisten! ’t Is stil waar ’t nooit waait. Streuvels en Speliers, en het nieuwe museum Het Lijsternest kunnen er maar wel bij varen. Hoe luider de literatuur haar aanwezigheid claimt, hoe spannender en interessanter toch. Altijd datzelfde liedje dat ik maar blijf herhalen, ja. Een oud refrein dat maar blijft terugkomen van in mijn middelbareschooltijd van literatuurleraar.

Afbeeldingen: Provincie West-Vlaanderen.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Streuvels in wit of zwart

  1. Blauwkruikje zegt:

    Streuvels lezen is Streuvels kennen. Dat zijn ‘opportunistische houding’ ook vandaag nog zijn prijs heeft, is niet verwonderlijk. Hoge bomen blijven in dat perspectief veel wind vangen. Een pluim bij dezen toch voor de degelijke, wetenschappelijke historische kritiek ter zake.

    • janien zegt:

      Idd, zo simpel is ’t (in onvervalst schoon Vlaams): “Streuvels lezen is Streuvels kennen”! De nagel op de kop.

      Als middelbare scholier maakte ik voor het eerst kennis met Streuvels: in wat toen ‘cursorische lectuur’ heette. of was het voor het vakonderdeel ‘huislectuur’? Een dun boekje als ik me goed herinner, ergens in een educatieve reeks uitgegeven: Het Leven en de Dood in den Ast. Schoorvoetend heb ik me in de donkere wereld van de arbeiders in de cichoreiverwerking (ja toch?) begeven. Een taaie boterham… Een reading experience om niet te vegeten. Een literaire analyse onder leiding van mijn onvergetelijke leraar Nederlands (ook geschiedenis en antieke cultuur) Fons Van Deun (hulde!). Verder herinner ik me ook een schoollezing door André Demedts, een van de biografen van Streuvels, in het kader van de jaarlijkse culturele week Vlaamse schrijvers spreken, decennialang georganiseerd door mijn middelbare school sinds 1964, en die ik later toen ik er zelf ging lesgeven, mee gerealiseerd heb. Maar ik dwaal alweer af down memory lane naar mijn kleine live literatuurgeschiedenis in het domein van cultuureducatie op school.

      • Blauwkruikje zegt:

        ‘Prutske’ was mijn eerste kennismaking met Stijn Streuvels op middelbare school. Later volgden de prachtige novelle ‘Het Leven en de Dood in den Ast’ , de lijvige roman ‘Langs de Wegen’ en natuurlijk ook de verfilmde ‘De Vlaschaard’ en ‘De Teloorgang van de Waterhoek’. Eind jaren zeventig bezochten we ‘Het Lijsternest’ en begrepen hoe zijn schrijversplekje met uitzicht op het Vlaamse landschap en het harde boerenleven aan de basis lag van zijn werk. Ik breng, bij gelegenheid, vast opnieuw een bezoek aan Ingooigem.

  2. Pingback: alles over Stijn Streuvels in 960 pagina’s (Lannoo, 2016) | levenswerk van Toon Breës | meer dan 20 jaar onderzoek | The Sausage Machine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s