ik ben 13, mama is stokoud, papa is dood (Een lolita)

prachtig  knap  krachtig  aardig  wonderschoon:

een simpel handvolletje uit het loftuitende, helder gestructureerde en rijkelijk gestoffeerde juryrapport. Een tekst die op zijn beurt een prijs verdient.

Met Een lolita heeft de haast onzichtbare stadsdichter Bernard Dewulf (Antwerpen)¹ de Taalunie-Toneelschrijfprijs 2013 gewonnen. Zoals de titel laat vermoeden, is zijn tekst een theatrale ‘recyclage’ – waarmee ik de schrijver geenszins tekort wil doen – van de romanklassieker Lolita van Nabokov. En wat voor één! Leggen we ons oor nog eens te luisteren bij de jury:

* dit verhaal over onontkoombare lust en liefde [is] er één [geworden] van het genadeloos verglijden van de tijd.

* (de tekst) gaat op een mooie, schrijnende manier over het onvermogen om voor altijd vast te grijpen wat ongereptheid, prille jeugd, sensuele lust en seksuele begeerte is, maar vooral ook over ouder worden, over het je al of niet kunnen verzoenen met het verval.

* het verhaal van Lolita (kan) een huiveringwekkend en ontluisterend inzicht bieden in het proces van onvermijdelijke aftakeling en sterfelijkheid, en de diepe schaamte en het verdriet waarmee dit gepaard kan gaan.

* in haar eenvoud (is) de krachtige poëzie van Bernard Dewulf, ondanks de evocatieve en zinnelijke taal, ook genadeloos scherp en soms ontluisterend grappig.

¹ Zal het Peter Theunynck zijn die hem opvolgt op Gedichtendag 2014?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s