het begon en eindigde lyrisch #zg13

Op Tzum staan ze bijeengeplakt tot een recensie: een aantal tweets over Zomergasten van gisteravond – best bekeken aflevering na Hans Teeuwen, 820 000 kijkers. Tweets van schrijvers. Puur Hollandse kost zo op het eerste gezicht.

Het programma met Wouter Bos begon en eindigde lyrisch, verneem ik, wat de een wel en de ander niet kon appreciëren, zoals dat gaat. Eerst kwam het veelgeciteerde en polygeïnterpreteerde gedicht van Robert Frost: The Road Not Taken, voorgelezen door Alan Bates in een bankcommercial met Thoughts That Transcend Time. Very inspirational poetry dus. Ik citeer even de eerste en de laatste strofe uit het integrale gedicht op Poetry Foundation:

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

My Ever Changing Moods was de eindsong van #zg13, waaruit ik kopieer:

Evil turns to statues and masses form a line
But I know which way I’d run to, if the choice was mine
The past is knowledge, the present our mistake
And the future we always leave too late

Read more: The Style Council – My Ever Changing Moods Lyrics | MetroLyrics.

Fantastisch liedje, trouwens, tweet @aukehulst. Het blijft wel iets hebben, kan ik niet ontkennen. Maar de teksten, gedicht en lyrics: toch niet zo direct my taste, dat ‘zelfreflecterende’ dat ze met elkaar verbindt. Het levenspoëtische, of zeg ik beter -profetische, dat gehalte aan levensernst, ervaar ik nu als erover, melo, gevoeligesnaarbespelend. Vele jaren her heb ik dat nog wel kunnen smaken. En toegegeven, het is handig uit te spelen, een gemakkelijk duwtje richting reflectie, wat zwemen naar diepzinnigheid, of zeg ik beter harteroerselen’mystiek’: de dichter, de zanger doet zo mooi waar ik geen woorden voor had/heb. Toch. Dat algemeenmenselijk literaire dat ton sur ton een socialistisch imago kan bijkleuren. En een bank promoot in een warme stem. Meeslepend. Mij niet gelaten, hoor. U doet maar. Echt. Mij zijn deze teksten gewoon des guten Gedanken zuviel. En hun woorden te gewoon. Zoals ook uit de tweets #zg13 eens te meer blijkt: smaken verschillen, smaken veranderen. Wat zou de wereld zijn zonder kleur en zonder poëzie! En zonder de diversiteit van smaken en andere keuzes. Maar ik laat me gaan. Back down to earth.

Een blik in het zoektermenvak van deze blog leert me dat velen in deze tijd van het jaar #terugnaarschool op zoek zijn naar bezinnende teksten begin schooljaar, gedicht start schooljaar. Dan denk ik dat ze willen uitkomen bij het soort ernstig-universele, narratieve lyriek dat een Wouter Bos – in #zg13 zijn eigen spindoctor (? – ik heb toch beetje reserves) –  uitkiest. Of toch niet?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s