City bin (gastcolumn van Hannes Vandemolen)

 

City Bin

Ik had het al ’n paar keren van achter het raam naast mijn computerscherm zien gebeuren: die lui van de vuilnisophaling gingen bepaald zwierig om met wat ze hier in Brasschaat de city bins noemen – onze kleine groene bak vol keuken- en smosafval was al eens tot aan de garagepoort van de overburen getuimeld na behandeling door het bevoegde personeel van de hygiënische recyclage.
Het is een feit dat de city bins van tegenwoordig niet meer zijn wat ze ooit waren: ze kunnen niet meer tegen een stoot, ze zijn niet zwierbestendig, zal ik maar zeggen: een maand of zes geleden kom ik op een late namiddag thuis en onze afvalbak ligt zieltogend in de haag van Chris en Jef, die naast ons wonen, en het deksel vind ik (na enig zoeken) terug tussen de rododendrons van Karlien en Andy, die aan de andere kant wonen met hun twee schatten – waarmee ik hun kinderen bedoel, want zij hebben geen poes zoals wij.

Ik heb tot deze week het afgeknapte deksel van onze gehavende city bin dan maar los boven op de weg te gooien patatschillen, groenteresten en niet opgegeten kalfsstaarten gezet. Steevast vond ik dat deksel terug bij Karlien en Andy of bij Chris en Jef – één vroege avond kwam Xander, het zoontje van hiernaast, zelfs aanbellen met een groen deksel in beide handen: of dat soms niet van ons was?
De blikken van de city bin zwierders werden met de week bozer, net of den Beirschot elk weekend ervoor verloren had. Mijn vrouw begreep hen: ze hadden nu veel meer werk met onze bak, want ze moesten dat deksel elke keer tegenhouden of het kieperde mee de kamion in, en dan moesten ze het gewraakte rotspul nog in het gras smijten – in het gras? Tussen Chris haar gladiolen, ja, of tot tegen Karlien d’r snijboonstaken!

Gisteren was het deksel van onze city bin spoorloos. Chris vond het niet in haar voorhofje en Karlien vond het niet in haar groententuin. Er zat dus niets anders op dan vandaag naar de Technische Dienst van de Gemeente Brasschaat te rijden, met een kapotte, dekselloze kleine groene afvalbak: ergens had ik gelezen, in het één of ander brochuurtje over hoe goed het wel wonen is in de Groene Gemeente, dat zwaar beschadigde afvalcontainers konden vervangen worden.
Ik keek op de website van Brasschaat – ik ga mee met mijn tijd! – en stelde vast, dat de meeste gemeentediensten om acht of half negen beginnen werken, al heb ik bedenkingen bij de keuze van het gebruikte verbum, maar soit.

Ik ben om stipt half negen op het kantoor van de Technische Dienst. Drie mannen staan zwaar te discussiëren over het orgelpunt van die zwaar kreunende Sharapova gisteravond – de Russische tennisjuffrouw had een set gewonnen.
Eindelijk kan één van hen zich tot mij wenden: “Veur waddist, menier?”
’t Was voor een nieuwe kleine groene afvalbak, want deze hier –
Afvalbakken en city bins: daarvoor moest ge al twee jaar niet meer bij hem zijn: verhuisd naar het containerpark!…

Ik dus naar het containerpark, vijf kilometer verder. Daar aangekomen blijkt ten eerste dat het kwart voor negen is en ten tweede dat het containerpark pas om negen uur opent.
Om stipt vijf na negen glijdt de stalen poort opzij. Ik stuur onze peugeot langzaam naar de grijze man die mij vakkundig opwacht.
“Wadedde baai, menier?”
“Een kapotte kleine groene afvalbak, meneer…”
“Ne city bin, zeiker?…”
Ik haal mijn schouders op: de man is specialist, hij zal het wel weten. Of ik de koffer kan opendoen en mijn city bin wil tonen. Ik gehoorzaam natuurlijk, brave burger dat ik ben.
“Ooh, mor diejen ies ielemoal kapot!…”
Ik bevestig en voeg eraan toe, dat ik anders niet zou komen om het ding te ruilen.
“Olalàà!… Mor da kannekik nie!… Nie assem ielemoal kapot ies!…”
Ik ben verbijsterd.
“Ha niejen eih menier: assem kapot ies, dan kannekem toch nie loate moake?!…”
Ik vraag of ik dan voortaan zélf onze patatschillen, groenteresten en niet opgegeten kalfsstaarten naar het stort moest brengen. De grijsaard staart mij achterdochtig aan.
“Nieje: ge moet dormei nor de pollies!…”
“Naar de politie? Met een kapotte city bin?”
“Joa: die moete vaststellen dattem kapot is!…”
Ik staar verbluft naar onze geteisterde, dekselloze afvalbak zonder zelfs nog hengsels om een deksel aan vast te maken.
“Aah joaweih: baai de pollies kunne ze da vaststellen!… In een prosses verboal!…”
Na enig aandringen – kapot is kapot en dat ziet zo’n éminence grise van een containerpark toch óók! – leer ik dat wij enkel via een officieel en genummerd proces verbaal van de lokale politie ooit aan een nieuwe city bin zullen raken.

Thuis weg van 10 na 8 reed ik dus om half tien naar de plaatselijke politie. Ik parkeerde. Twee stomverbaasde politiemannen en één verblufte politiemevrouw staarden mij verbijsterd aan als ik hun mooie, propere ochtendhal binnenkwam met een dekselloze vuilnisbak.
De mevrouw vroeg ik ze mij kon helpen. Ik beet op m’n tanden – ge kunt nooit zeker zijn van de zin voor humor van politiemensen.
“Kunt u vaststellen dat deze city bin kapot is?”
De blauwe mevrouw proestte het uit – ze hàd dus zin voor humor.
“Ziet u, ik moet… -”
Ik legde haar het hele geval uit. Er is daar, in die hal van de lokale politie van Brasschaat, wat afgelachen tussen half tien en tien, terwijl de blonde blauwe mevrouw een proces verbaal haar computer in tokkelde en het nadien uit de printer haalde.

Ik met mijn proces verbaal terug naar het containerpark. De grijze city bin autoriteit stond met een blondine te praten – niet over kapotte vuilnisbakken, kon ik horen, want de blonde fee had een decolleté als een city bin zonder deksel en zei dat ze het aan Gerard zou zeggen en dat hij, de grijze containerparkman, de groeten moest doen aan Yvonne.
Drie kwartier en zes formulieren vol cijfers en tabellen en stempels later reed ik het containerpark weer uit, mijn id-kaart drie keer nagekeken en tweemaal gekopieerd (bij de politie en in het kantoor van de éminence grise tijdens de produktie van zes formulieren vol stempels, tabellen en cijfers) met een spiksplinternieuwe groene city bin in de koffer…

Kafka lééft, en hij woont in een kapotte city bin in het containerpark van Brasschaat…

Hannes Vandemolen, juni 2012.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s