autoratief – een ethische definitie

Een pedagogische variatie op Liefde is … , noem het een ethische definitie.

 Autoratief opvoeden*, dat is communiceren vs. dicteren. Dat is op eigen ritme (laten) groeien op een veelkleurige, rijkgestoffeerde bodem, niet-verplicht. Dat is individualiseren in de goede zin van het woord, niet infantiliseren. Dat is samenleven, samen werken, niet naast elkaar, wel voor elkaar en met elkaar, in de naastenlievende, zelfs altruïstische zin van het woord. Dat kan in één woord: zelfbeheersing, in de zin waarin Paul Verhaeghe het gebruikt. 

‘Autoratief’ nog anders, ook kort geformuleerd – in een positieve tweet van de dag:

*Via. Uitgangspunt voor deze ronduit rationele en emotionele bewaarpost (d.i. dagboekopslag): autoratief vs. autoritair.

Een update m.b.t. Paul Verhaeghes inzichten: Maarten Boudry vs. Paul Verhaeghe zoals op DeContrabas, 26 februari 2013.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op autoratief – een ethische definitie

  1. Wat een mooi woord en wat een prachtige gedachte🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s