steekvlamliteratuur?

Of het nu om het verbranden van een recensie gaat of van zomaar een prullenbakpapiertje: de boekpresentatie van Maarten Inghels’ debuutroman blijft nog (wat) nasmeulen. Het zal uitgever én auteur ongetwijfeld plezieren. Met de nieuwe én oude media (in de tweet van boekenexpert Johan Eeckhout een link naar Frank Hellemans in Knack) on their side mochten ze wel op enige weerklank kunnen rekenen toch. Of hoe de redding van de roman haar design probeert te vinden.

Ging het hier niet om een stunt van de uitgever … voor steekvlamliteratuur? Voor een publiek van de dag? Met Maarten Inghels heeft Harold Polis het wel getroffen toch. De jonge auteur is literair opgeleid, hij voert cultuursociologische actie, hij heeft de looks, de digitale guts en de connecties. Een gepriviligieerde jongeman. Hij weet zich warm omringd, heeft medestanders op alle terreinen. Bovendien bespeelt zijn roman een uiterst trendy thema, dat van hoarding. Op dit moment lacht de toekomst auteur en uitgever dus breed toe. Iedereen wil bij hen zijn, verslag doen, hen interviewen, filmen, fotograferen, een recensie schrijven, zich mee koesteren in hun glans. Het boek loopt, ha! Zijn normale gangetje … Tot spijt van wie ‘t benijdt.

De gevestigde literaire kritiek richt zijn pijlen op het brandende papiertje dat door de uitgever in De Studio (sommigen ergeren zich ook al aan die nieuwe naam !) werd aangestoken, én op het jonge boek én op de auteur. Die pen moet het ook van een publiek hebben, niet. Hoe driester de kritiek, hoe meer lezers? Hier en daar een eenzaam overgebleven literatuurleraar kan er zich misschien aan laven. En bloggers en twitteraars in de lage landen moeten ook wat hebben, niewaar. Het zal het brede publiek van tegenwoordig diep in het hart wel worst wezen, zeker, dat geschamoteer om zijn gunst.  

Zo anders is het gevecht van de ‘eenzame’ (dikwijls wat oudere) strijder voor blijvende erkenning van zijn kunst, zijn queeste naar een publiek zeg maar. Far from the madding crowd. Voor altijd creatief en vasthoudend aan zijn/haar unieke artistieke of poëticale missie. Tegen de economische mainstream in. Zonder schrijfbeurzen of andere subsidies of sponsoring. Decennium na decennium worstelend om gehoor te blijven vinden, om zichtbaar te blijven. Je moet het toch maar blijven doen als je naam niet wijd en zijd gevestigd is in cultuurland, als hij niet weerklinkt als een (grote) klok. Als je gezicht de massa niet bekend voorkomt. Daar is artistieke overgave voor nodig, strijdbaarheid en uithoudingsvermogen, en een groot verlangen om een publiek te behagen. Een publiek van de dag. Telkens opnieuw.

Leve de steekvlamliteratuur van nu (en straks?)! Toch!?

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op steekvlamliteratuur?

  1. Frank Hellemans zegt:

    Na de steekvlampolitiek, de steekvlamliteratuur. Goed gevonden en hoe waar!

  2. Pingback: ze is Maan en ze gaat de Boekenbeurs veroveren met haar grote ronde volle zinnen | The Sausage Machine

  3. Pingback: 2012 weer een goed woordjaar met deweveren, cache-foefs, turtelhuisjes en halalhuizen, facebookrellen en halalhuizen | The Sausage Machine

  4. Pingback: wat zegt de koe, wat zegt de vogel – en wat zegt de vos vanaf nu: wa-pa-pa-pa-pa-pa-pa-pow (en meer Onomatopees) #geweldigtoch | The Sausage Machine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s